Karaluch

Załatwimy to od razu. W miejscu, do którego uciekałem jako dziecko. Dzisiaj ucieknę tam po raz ostatni. Zapierdalam sto trzydzieści kilometrów na godzinę. Biała jezdnia. Jestem trailblazerem jak Testo. Nie mogę powstrzymać łez. Płaczę i wydzieram się jak opętany do riffów Nihila. Na wysokości węzła Murckowska moja renówka zahacza o dziurę w jezdni. Auto zaraz wpadnie w poślizg podsterowny. Kierownica chodzi tak lekko, że mógłbym ją obrócić dmuchnięciem. Sunę bezwładnie po jezdni. Pod kątem czterdziestu pięciu stopni do kierunku jazdy. Bez żadnej kontroli. Dziesięć lat doświadczenia w prowadzeniu pojazdów. I co? W tym momencie mogę je sobie wsadzić.

Nieuchronnie zbliżam się do barierek cztery pasy dalej. I dobrze. O to chodziło. A więc tak wygląda mój koniec. Zakończę swój żywot w święta, niespełna dwadzieścia lat po Magiku. Nie skokiem, lecz na drodze, którą przemierzałem tysiące razy. Jako największy przegryw w historii Katowic.

A to co?!

W głowie słyszę muzykę z czołówki z brytyjskiego The Office. Że co? Nie wierzę. Czy mój mózg zamierza, zanim zdechnę, wyświetlić highlighty z mojego życia?

Czyli to prawda, o czym opowiadają ludzie ocierający się o śmierć. Wszystko zwalnia. Każda milisekunda jest jak go- dzina. Nie widzę drogi, barierek, kierownicy. Widzę coś w stylu ekranu kinowego, na którym wyświetla się scena.

Poranek? Kamera pokazuje mnie w łóżku?

To nie tak miało wyglądać.

Nie tak...