Na zdrowy umysł. Jak dbać o mózg w świecie nadmiaru

W zachodniej filozofii i nauce dominowała koncepcja dualizmu, zapoczątkowana przez Kartezjusza, który twierdził, że umysł i ciało to dwa odrębne byty. Zakładał, że umysł – rozumiany jako res cogitans (rzecz myśląca) – istnieje niezależnie od materialnego ciała (res extensa). Ta idea na długo ukształtowała nasze myślenie o świadomości i tożsamości, sugerując, że istnieje jakaś substancja duchowa, odrębna od materii mózgu. Dziś jednak wiemy, że Kartezjusz się mylił. Neurobiologia, kognitywistyka i nauki o mózgu dostarczyły niezbitych dowodów na to, że umysł nie istnieje w izolacji od ciała. Nie jest niezależnym bytem, lecz dynamiczną funkcją, emergentnym procesem, który wyłania się z aktywności mózgu i jego interakcji z ciałem oraz otoczeniem. To, co nazywamy umysłem – myśli, emocje, wspomnienia, świadomość – jest nierozerwalnie związane z funkcjonowaniem układu nerwowego, hormonów, mikrobioty jelitowej, a nawet środowiska społecznego.